ประเทศไทย: หนี้ครัวเรือนสูงถึงร้อยละ 86.7 ของจีดีพี และฉุดรั้งการบริโภคของคนส่วนใหญ่
Problem Definition
6 ในไตรมาสแรกของปี 2564 ก็ตาม การสำรวจของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยในปี 2569 พบว่าหนี้ครัวเรือนเฉลี่ยอยู่ที่ 794,945 บาท สูงที่สุดในรอบ 17 ปี หนี้ส่วนใหญ่เป็นสินเชื่อเพื่อการบริโภค สินเชื่อรถยนต์ และสินเชื่อที่อยู่อาศัย ภาระหนี้ที่สูงทำให้ครัวเรือนลดการใช้จ่าย ชะลอการซื้อบ้าน และเสี่ยงผิดนัดชำระเมื่ออัตราดอกเบี้ยหรือค่าครองชีพสูงขึ้น
Root Causes
หนี้ครัวเรือนไทยสะสมมานานจากการขยายตัวของสินเชื่อเพื่อการบริโภคและการแข่งขันของสถาบันการเงินที่ปล่อยกู้ง่าย โดยเฉพาะสินเชื่อรถยนต์และบัตรเครดิต รายได้ของครัวเรือนส่วนใหญ่เติบโตช้ากว่าหนี้ ขณะที่ค่าครองชีพและค่าเล่าเรียนสูงขึ้น ทำให้ต้องกู้เพื่อใช้จ่ายประจำวัน ภาคการเกษตรและแรงงานนอกระบบซึ่งมีรายได้ไม่แน่นอนเข้าถึงสินเชื่อในระบบยาก จึงพึ่งหนี้นอกระบบดอกเบี้ยสูง การกำกับดูแลที่เข้มงวดขึ้นช่วยชะลอหนี้ใหม่ แต่ยังไม่มีกลไกปรับโครงสร้างหนี้ที่ทั่วถึงสำหรับครัวเรือนรายได้น้อย
Scope
Discussion
Discussion (1)
While focusing on the debt-to-GDP ratio is essential, we are completely ignoring the structural productivity trap: how can we expect households to deleverage when real wage growth has been stagnant for a decade while tax policy remains regressive? If the government continues to prioritize consumption-based stimulus over deep-seated tax reform that incentivizes higher-value production, aren't we just incentivizing citizens to borrow more to bridge the gap between their survival costs and their limited earning potential?
